Luister

Luister, zegt ze, luister en ik luister naar haar stem. Roep haar naam in al mijn stiltes, ga op zoek in mijn gemis. En ik vind haar tussen muren, in een kelder zwak verlicht. Luister, roept ze, één keer, want ik vloed en eb al weg.

Ik ben er, zeg ik, ben hier, zoek me zachtjes bij elkaar. Laat me proeven van de stilte, hier in mijn gevangenis. Want in de krochten van mijn hart is waar ik haar vind, ongeremd. Ongerept en onbereikbaar, slechts voor mij alleen bestemd.

En ik weet nog hoe ze liefde, zo voorwaardelijk gehecht en ik weet nog hoe ze lachte, zo gevaarlijk onoprecht. Zo naïef in haar vergissingen, beperkt in haar gedachten. Maar ze was er en ze trapte alle huisjes heilig neer – heilig overtuigd van onschuld, vechtend voor haar eigen eer.

Luister, zegt ze, hoor eens hoe ik twijfel aan jouw woorden. Jij zegt dat je verder gaat, maar laat mij achter in het donker. Je verbreekt al mijn geboden, geeft aan vreemden stukjes hart. Laat niets meer van of voor mij over, maakt niet nederig maar zwart.

En je veinst alwetendheid, alsof zoiets valt te bereiken. En als je valt, dan sta je zomaar – kijkt niet op of achterom. Laat mij de stukjes rapen, laat me snijden aan jouw scherven. Ik bind je samen, jij mij vast. Noem je me dom? Je weet niet beter, laat me niet lachen in mijn graf.

Luister, zeg ik, maar ze hoort niet. Fluister haar naam in diepe stilte, verloren als ik naar haar zoek. Maar net zo verloren ben ik als ik haar vastpak of haar zachtjes bij me roep. Want ik kan haar niet verlaten, maar haar lieven is een vloek. En ik kan haar niet verachten, maar ik verlies haar continu.

Mijn diepste ik, zij die alles van mij weet, houdt mijn falen gevangen in haar greep. Trekt me terug naar het verleden, toen ik nog niet wist hoe ik heette. Vergeet niet wat ik heb gedaan om haar leugens te verslaan. Draag haar stilletjes naar boven, naar het water, laat haar gaan. Op de golven, laat haar vrij en luister naar het deinen van haar woorden als ze te licht worden bevonden en al drijvend in het duister de overkant bereiken. Zie haar verdwijnen, mijn eigen ik.

Luister, roept ze, luister. Maar de zee neemt haar mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s