thuis

God bezoekt ons vaak, maar meestal zijn we niet thuis

Visje

Ik doe al jaren met dezelfde maandkalender van Visje. Ik weet best dat de weken en dagen niet meer overeenkomen met de werkelijkheid, maar de spreuken die elke maand opnieuw voorbijkomen zetten me toch steeds weer aan het denken.

Zo ook de spreuk voor deze maand die me tijdens de eerste keer lezen vooral aan het lachen maakte.

Meestal zijn we niet thuis. Nou God, ik geloof dat U ons nu juist precies hebt waar U ons hebben wil: thuis. We kunnen niet veel anders. Normaal gesproken trekken we er maar al te graag op uit, maar nu zitten we noodgedwongen de hele dag binnen. Wanneer komt U op bezoek?

Waar we hem eerst probeerden te ontlopen door telkens weer nieuwe afspraken in te plannen, smachten we nu juist naar Zijn aanwezigheid. Kom alstublieft op bezoek!

We worden geconfronteerd met de stilte om ons heen, waardoor de chaos in ons hoofd ineens voelbaar en hoorbaar wordt. Wie ben ik eigenlijk als alles om me heen wegvalt? Waar vind ik mijn rust, mijn kracht wanneer er niet langer mensen om mij heen staan?

God heeft het antwoord al zo vaak gegeven en toch sloten wij net zo vaak onze oren wanneer Hij aan de deur stond te kloppen. Sorry God, ik heb geen tijd, geen ruimte in mijn overvolle agenda. Op een gegeven moment hoorden we het kloppen niet eens meer door alle drukte om ons heen.

Nu horen we elke voetstap, ieder tikje luid en duidelijk. We vervelen ons, kijken de uren weg op Netflix, maar halen nergens echt voldoening uit.

Ondertussen tikt God ons op de schouder. We schrikken een beetje, zijn niet meer aan aanrakingen gewend. Wij mogen dan misschien langs elkaar heen leven op anderhalve meter afstand, maar God reikt ons nog altijd de hand. Hij kijkt ons met Zijn warme ogen aan, omhelst ons net zo liefdevol en zegt dan:

Hè, hè, daar ben je dan eindelijk. Thuis.

twijfel

Zelfbewust maar niet -verzekerd
weeg ik alle voors en tegens.
Ondertussen wel belovend
dat ik bij U terug zal komen.
Onbewust Uw wil vermijdend
om de mijne door te drijven,
hoop ik toch dat U Uw zegen
nog wat meer kan laten blijken.

Laat Uw zegen maar verschijnen,
ik zal heus Uw naam wel prijzen.
Dwars door windvlagen, stortregens
weet ik U steeds te bereiken.

Maar laat me dit nou één keer zelf doen,
me mijn eigen keuze maken.
Laat me bewijzen dat ik echt
mijn eigen grenzen kan bewaken.

Zelfbewust en toch tevreden
bouw ik voort op eigen wegen,
wetend dat mijn eigen falen
niet op U is te verhalen.
Aldoor zoekend naar Uw naam,
loop ik ver bij U vandaan.

Maar o, laat me twijfelen aan alles
behalve Uw bestaan.

Foto: Refute, doubt, motivation van Frank Van de Casteele

Aantekeningen tijdens een wandeling

We maken een wandeling door de natuur en ik kijk door mijn cameralens naar de wereld om me heen, omdat ik bang ben te vergeten wat ik vast zou willen houden. De foto’s vormen samen de horizon van mijn gedachten, waar ik al mijn herinneringen in kan plaatsen. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, maar daar wil ik liever niet aan. Een beeld brengt een stroom van duizend woorden in beweging. Het is nu aan mij om deze woorden te onthullen:

Lees Verder

U

Ik zou wel helemaal en niet een beetje
je beter weten, maar ik vergeet je.
In de geheimen die we delen,
zoek ik nooit jouw aangezicht.
Gebeden trotseren tevergeefs
ons strak omlijnde evenwicht.
Het is een ambigu verhaal,
want al met al hebben we iets.
Maar als het puntje bij het paaltje,
komt er stilte en dan niets.

Lees Verder