Spreek tot Mij

I’ve been talking too much, but now I’m listening

Riley Clemmons, Drop Everything

O God, spreek tot mij! roep ik
Ik sta open voor een woord
Maar wacht eerst tot ik ben uitgeraasd
En al mijn gebeden zijn gehoord.

O God, ik doe toch zo mijn best?
Ik sta open voor Uw plan
Maar mijn verlanglijst wordt steeds langer
En ik wacht toch al best lang.

Waarom is het toch zo moeilijk
Mezelf steeds los te laten?
De stilte is pas hoorbaar
Als ik voor één keer stop met praten.

Maar in die stilte leeft mijn angst,
Want daar hoor ik mijn gedachten
De gedachte dat ik fouten maak,
Dat het leed niet is te verzachten.

O God, leer mij toch te stoppen
Met mezelf steeds te bewijzen
Want het komt alleen door U
Dat ik uit de schaduw mag verrijzen.

Leer mij steeds op weg gaan
Zonder vooropgezet plan
Behalve dan U volgen
Omdat ik het zelf niet kan.

U

Ik zou wel helemaal en niet een beetje
je beter weten, maar ik vergeet je.
In de geheimen die we delen,
zoek ik nooit jouw aangezicht.
Gebeden trotseren tevergeefs
ons strak omlijnde evenwicht.
Het is een ambigu verhaal,
want al met al hebben we iets.
Maar als het puntje bij het paaltje,
komt er stilte en dan niets.

Lees Verder

Dostojevskiaanse dorst

Maar juist in die kille, walgelijke, halve wanhoop, in dat halve geloof, in dat uit verdriet bewust zichzelf levend begraven in het ondergrondse voor veertig jaar, in die met het verhevigd bewustzijn doorvoelde en toch deels betwijfelbare uitzichtloosheid van haar situatie, in al dat gif van onbevredigde verlangens waarvan zij vervuld is, in heel die koorts van weifelingen, van voor eens en voor altijd genomen beslissingen en een ogenblik later alweer opkomende spijtgevoelens – daarin ligt het vreemde genot besloten […]

F.M. Dostojevski, Aantekeningen uit het ondergrondse (1864)

Ik lach, maar in gedachten veracht ik elk woord dat ik zeg. De leugen neem ik dan nog voor lief, maar het veinzen valt toch zwaar op de maag; ik drink het bloed dat ik vergiet. Ik weeg het glas in mijn handen, laat de vloeistof over de rand klotsen, mijn tanden rood kleuren. De geur maakt me misselijk, maar ik geniet van iedere slok, een behagen dat enkel in ondergrondse termen valt te verklaren.

Lees Verder