thuis

God bezoekt ons vaak, maar meestal zijn we niet thuis

Visje

Ik doe al jaren met dezelfde maandkalender van Visje. Ik weet best dat de weken en dagen niet meer overeenkomen met de werkelijkheid, maar de spreuken die elke maand opnieuw voorbijkomen zetten me toch steeds weer aan het denken.

Zo ook de spreuk voor deze maand die me tijdens de eerste keer lezen vooral aan het lachen maakte.

Meestal zijn we niet thuis. Nou God, ik geloof dat U ons nu juist precies hebt waar U ons hebben wil: thuis. We kunnen niet veel anders. Normaal gesproken trekken we er maar al te graag op uit, maar nu zitten we noodgedwongen de hele dag binnen. Wanneer komt U op bezoek?

Waar we hem eerst probeerden te ontlopen door telkens weer nieuwe afspraken in te plannen, smachten we nu juist naar Zijn aanwezigheid. Kom alstublieft op bezoek!

We worden geconfronteerd met de stilte om ons heen, waardoor de chaos in ons hoofd ineens voelbaar en hoorbaar wordt. Wie ben ik eigenlijk als alles om me heen wegvalt? Waar vind ik mijn rust, mijn kracht wanneer er niet langer mensen om mij heen staan?

God heeft het antwoord al zo vaak gegeven en toch sloten wij net zo vaak onze oren wanneer Hij aan de deur stond te kloppen. Sorry God, ik heb geen tijd, geen ruimte in mijn overvolle agenda. Op een gegeven moment hoorden we het kloppen niet eens meer door alle drukte om ons heen.

Nu horen we elke voetstap, ieder tikje luid en duidelijk. We vervelen ons, kijken de uren weg op Netflix, maar halen nergens echt voldoening uit.

Ondertussen tikt God ons op de schouder. We schrikken een beetje, zijn niet meer aan aanrakingen gewend. Wij mogen dan misschien langs elkaar heen leven op anderhalve meter afstand, maar God reikt ons nog altijd de hand. Hij kijkt ons met Zijn warme ogen aan, omhelst ons net zo liefdevol en zegt dan:

Hè, hè, daar ben je dan eindelijk. Thuis.

twijfel

Zelfbewust maar niet -verzekerd
weeg ik alle voors en tegens.
Ondertussen wel belovend
dat ik bij U terug zal komen.
Onbewust Uw wil vermijdend
om de mijne door te drijven,
hoop ik toch dat U Uw zegen
nog wat meer kan laten blijken.

Laat Uw zegen maar verschijnen,
ik zal heus Uw naam wel prijzen.
Dwars door windvlagen, stortregens
weet ik U steeds te bereiken.

Maar laat me dit nou één keer zelf doen,
me mijn eigen keuze maken.
Laat me bewijzen dat ik echt
mijn eigen grenzen kan bewaken.

Zelfbewust en toch tevreden
bouw ik voort op eigen wegen,
wetend dat mijn eigen falen
niet op U is te verhalen.
Aldoor zoekend naar Uw naam,
loop ik ver bij U vandaan.

Maar o, laat me twijfelen aan alles
behalve Uw bestaan.

Foto: Refute, doubt, motivation van Frank Van de Casteele

Ik ontmoet Jou #1

meisje in het bos

Wat als je jezelf kon ontmoeten? Wat als je jongere ik je op een dag op sleeptouw zou nemen, op ontdekkingsreis misschien – echter niet met het doel een verborgen schat te vinden, maar om je te confronteren met de consternatie die je hebt veroorzaakt, de onoplosbare problemen die je leven rijk is.
Misschien had je haar toch liever toen ze nog in het verleden zat.

Lees Verder

nader toe

Ik wil niet als één van de velen je vervelen met gesprekken die je morgen alweer bent vergeten. Ik wil je onverdeeld, dat je me mist als ik het af laat weten. Ik wil je blik en blije ogen als ik je gezichtsveld kom betreden. Ik wil je aandacht, slechts een fractie; ik kom zelf de rest wel stelen.

Lees Verder

schiereiland

schiereiland Kroatië

Nog even en ik ben elke band met je verloren. Dan is jouw huis niet meer het mijne, zal mijn voetstap langzaamaan verdwijnen. Bestaat dat oude, vertrouwde alleen nog in herinnering, moet ik mezelf dwingen alles enkel in mentale foto’s te zien, in opgeschreven woorden te horen.

Lees Verder

De goddelijke en breekbare vrouw in Anne Brontës The Tenant of Wildfell Hall #talkingclassics

‘An excellent little woman,’ he remarked when she was gone, ‘but a thought too soft – she almost melts in one’s hands.’

Mr Hattersley over Milicent
Anne Brontë, The Tenant of Wildfell Hall (Londen 2016) 338.

Deze roman wist regelmatig het bloed onder mijn nagels vandaan te halen, totdat ze net zo wit en gevoelloos waren als de vrouwen in dit verhaal. En nee, dan heb ik het niet alleen over de manier waarop de mannen in dit boek als echte tirannen hun echtgenotes aan hun eigen wil onderwerpen, maar ook over de scheve ideeën die de vrouwen er zelf op nahouden over wat goed en fout is in de ogen van God.

Lees Verder

Aantekeningen tijdens een wandeling

We maken een wandeling door de natuur en ik kijk door mijn cameralens naar de wereld om me heen, omdat ik bang ben te vergeten wat ik vast zou willen houden. De foto’s vormen samen de horizon van mijn gedachten, waar ik al mijn herinneringen in kan plaatsen. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, maar daar wil ik liever niet aan. Een beeld brengt een stroom van duizend woorden in beweging. Het is nu aan mij om deze woorden te onthullen:

Lees Verder

Vuur

Een groene vuurzee strekt zich voor me uit, met pieken van rood en goud die glinsteren in de vlammen. Hier en daar ontwaar ik ook wat zilver, omdat je moeder het niet kon laten. Geen gezicht, zei je – ik hield mijn mond vol tanden.

Een groene slang kruipt aan ons voorbij. Ooit wist jij alle slangen te bezweren, maar nu probeert het monster jou te betoveren met zijn ingewikkelde choreografie. Hij hapt naar je enkels, windt zich om je benen, maar jij ontspringt zijn rituele dans.

Lees Verder

Vallen als een professional #terugblik

Het enige wat ik echt zeker weet, is dat niets in een rechte lijn gaat en dat ik niets aan mezelf te danken heb. Ik doe een stap in de goede richting en val meters omlaag voordat ik me herpak, vaste grond onder mijn voeten voel en me weer optrek aan de stenen boven mij – als een bergbeklimmer die het klimmen nog moet leren.

Lees Verder

Dromen #terugblik

Soms lukt het me even niet om iets nieuws te schrijven en dan ga ik terug naar mijn oude schrijfsels om iets uit de krochten van mijn computer op te diepen. Misschien kan het me tot nieuwe inzichten brengen of gewoon heel even dat gevoel van herkenning bij me teweeg brengen. Oh ja, dit schreef ik ooit. Dacht ik ooit. Was ik ooit. Meestal zijn al die afgebroken verhalen de moeite van het publiceren niet waard, maar heel af en toe kom ik iets tegen waar ik me door laat verrassen.

Lees Verder