Misos in mineur

Jij kucht mijn gedachten in wolkjes uiteen. Een onzichtbare hand raapt ze bijeen. Alles wordt gezien, gehoord, geregistreerd – hoopt zich op in die mist van gedachten. Wat wordt er nog begrepen? De logica is ver te zoeken in een hoofd dat zo donker is.

Een schreeuw stuitert als een oneindige echo door mijn hoofd, maar jij luistert niet zolang mijn mond niets zegt. Mijn ogen vertellen je wat er kookt vanbinnen. Jouw blik blijft gesloten.

Ik probeer me te concentreren op alles behalve … Hoe meer ik me afsluit, hoe harder het zich aan me op komt dringen. Het klopt aan in mijn onderbewuste, baant zich een weg naar boven.

Lees Verder

De dag na je 100ste verjaardag #100w

The day after a birthday party for a 100-year-old

712 more things to write about (San Francisco 2014).

Nu dat de jaren zijn verstreken, het nieuwspeloton geweken en zelfs de slingers zijn verbleekt, is het slechts een kwestie van wachten tot het tijd is gebleken voor een nieuw begin. Geen gezeur, slechts het rumoer van een ellendig goed humeur – de zoveelste mafkees die denkt te weten wat voor zin het leven heeft. Wijsheid komt en geeft en neemt met de jaren. Jaren van weleer – verdwenen met het besef dat het leven enkel zeer doet, naarmate de tijd verstrijkt. Botje voor botje verbrijzelt gestaag, terwijl de nieuwsgierige aag de andere kant op kijkt.

Afbeelding van M W via Pixabay

De 9 liedjes die je op het Eurovision tegenkomt #quote van de week

When your mind is full
You can listen to my heart beating
When your burden is heavy
You can take refuge in me

Sebi, Zala Kralj & Gašper Šantl (vertaling Lyrics Translate)

Ik kan deze ruimte gebruiken om de Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival van dit jaar, Arcade, op te hemelen. En ik zou niet eens liegen als ik zeg dat ik Duncan Laurence een geweldig goede zanger vind en dat ik zijn nummer inmiddels al helemaal grijs heb gedraaid en woord voor woord mee kan zingen.

Maar daar gaat het me nu dus even niet om.

Lees Verder

Iemand die verliefd wordt op haar orgaandonor #100w

Write about a situation in which an organ recipient becomes obsessed with the organ donor

712 more things to write about (San Francisco 2014).

Had het maar niet gedaan. Ik had met je kunnen trouwen. Hij wilde toch niet en dat wist je. Daarom deed je wat je deed. Zo weinig vertrouwen in de mensheid en toch zit ik hier met een stuk van jou in mij.

We hadden moeten trouwen. Het zou een onmogelijk huwelijk zijn geweest, maar wat geeft het? Je had mijn hart mogen hebben, zodat je het in een kistje kon bewaren. Net zoals ik jou nu in mij bewaar.

Ja, nu zit ik hier met de dood in mij en ben jij mijlenver weg.

Heart In Hand (dark art) – david pacey (flickr.com)

Wauw, ik ben niet gek? #quote van de week

Frankly, I’m scared of clowns
and get-togethers get me down,
but when you talk, it’s like: “wow, I’m not crazy”.
Frankly, I feel insane,
but you say you feel the same
and suddenly, it’s like: “hey, I’m not crazy”.

AJR, Wow, I’m not crazy
Lees Verder

Je buurman betrapt je terwijl je door zijn vuilnis neust #100w

Your neighbor finds you looking through his garbage.

712 more things to write about (San Francisco 2014).

Hij staat vanaf een afstandje te kijken, handen in zijn zakken, bierbuik weggewerkt onder een oversized bouwvakkershemd. ‘Zit er nog wat interessants tussen?’ Ze bevriest ter plekke, maar houdt de colafles stevig tegen haar borst geklemd.

In slechts drie grote stappen is hij bij haar en grist hij de fles uit haar handen, tikt met zijn worstvingers tegen het plastic. ‘Levert dit je nog wat op?’ Ze aarzelt even, maar knikt dan resoluut.

De man duwt de fles terug in haar armen. ‘Houd maar.’ Een glimlach verschijnt om zijn lippen. ‘Kom je anders gezellig een keertje langs om een glas cola te drinken? Dan heb jij je statiegeld en ik een maatje. Wat zeg je ervan?’

coca-cola-959742_1280

Hadden we maar beter niet geboren kunnen worden? #quote van de week

De mensheid kan het best zo snel mogelijk uitsterven.

David Benatar in interview Trouw (6 april 2019).

Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit van het antinatalisme had gehoord voordat ik een aantal weken geleden een interview las met de Zuid-Afrikaanse filosoof David Benatar. In gesprek met Trouw-journalist Niels Posthumus vertelt hij dat de mensheid volgens hem het beste kan uitsterven. Het genot dat we in het leven ervaren kan namelijk nooit de pijn overtreffen.

Lees Verder

Kreukels

Lamppost at night - Jess Mann

Once in a while, life gives you a chance to measure your worth. Sometimes you’re called upon to make a split-second decision to do the right thing, defining which way your life will go. These are the decisions that make you who you are.

Perry Moore, Hero (New York 2007).

Het is laat op de avond als ik op straat een jongen passeer. Vanaf een afstandje zie ik al dat hij een vrolijke grijns op zijn gezicht heeft. In het licht van de lantaarnpaal verschijnen er kreukels in zijn huid. Hij is oud. Zeg ik hem gedag? Onze lichamen zijn niet ver van elkaar verwijderd nu. Hij kan niet ouder zijn dan 35. Wat lees ik daar in zijn ogen? Is het een twinkeling of slechts de weerspiegeling van het flikkerende licht? Nog één seconde en we staan oog in oog met elkaar. Nu beslissen.

Lees Verder

Het monument dat blijft bestaan #quote van de week

Ineens, op het moment dat de beulsknechten zich gereedmaakten om het onaangedane bevel van Charmolue uit te voeren, klom hij over de balustrade van de galerij en klemde het koord tussen voeten, knieën en handen; toen pas zagen de mensen hem langs de gevel neerglijden als een waterdruppel die langs een ruit rolt, op de twee beulsknechten toesnellen met de rapheid van een kat die van een dak gevallen is, ze beiden met zijn geweldige vuisten neerslaan, de zigeunerin met één hand optillen als een kind zijn pop, en met een enkele sprong de kerk weer bereiken, terwijl hij het meisje boven zijn hoofd hief en met formidabele stem riep: ‘Asiel!”

Victor Hugo, De klokkenluider van de Notre Dame (Antwerpen 2012), vert. Willem Oorthuizen 395.
Lees Verder

Het echte leven

Wanneer het leven een opeenstapeling wordt van ‘wanneers’, verdwijnt het echte leven naar de achtergrond. Het echte leven wordt ineens voorwaardelijk, alsof je het pas verdient als je aan bepaalde eisen hebt voldaan. Je stopt het in een fotolijstje en hangt het boven je bed om jezelf er aan te herinneren waar je je zo voor afbeult.

Maar op den duur krijgt het zonlicht vat op de foto en verliest het echte leven haar kleur. Je sluit de gordijnen om de zon buiten te houden. Tegelijkertijd houd je de schijn op voor de buitenwereld. Je gaat nu en dan naar een feestje, spreekt af en toe af met een vriendin om te laten zien dat je echt nog wel van het leven kan genieten. Mensen vragen zich af waarom je zegt dat je het altijd zo druk hebt. ‘Die geniet volop van haar studententijd,’ hoor je ze zeggen.

Lees Verder