Het monument dat blijft bestaan #quote van de week

Ineens, op het moment dat de beulsknechten zich gereedmaakten om het onaangedane bevel van Charmolue uit te voeren, klom hij over de balustrade van de galerij en klemde het koord tussen voeten, knieën en handen; toen pas zagen de mensen hem langs de gevel neerglijden als een waterdruppel die langs een ruit rolt, op de twee beulsknechten toesnellen met de rapheid van een kat die van een dak gevallen is, ze beiden met zijn geweldige vuisten neerslaan, de zigeunerin met één hand optillen als een kind zijn pop, en met een enkele sprong de kerk weer bereiken, terwijl hij het meisje boven zijn hoofd hief en met formidabele stem riep: ‘Asiel!”

Victor Hugo, De klokkenluider van de Notre Dame (Antwerpen 2012), vert. Willem Oorthuizen 395.

Het is de plek waar een mismaakte reus voor even zijn zorgen vergeet wanneer hij in de toren klimt om heel Parijs op de hoogte te brengen van groot nieuws. Het is het onderkomen van een priester die Gods paden verlaat uit liefde voor een exotische dame en uitgroeit tot een kwade genius. Het is deze exotische artiest die de menigte op het plein weet te bekoren met haar mysterieuze dans. De plek zal bovendien haar toevlucht zijn wanneer ze met de dood wordt bedreigd. Voor alle drie de personages vormt het zo bekende gebouw een veilige haven.

Als je je hebt laten meeslepen door Hugo’s meesterlijke woorden, weet je dat de roman veel meer is dan het verhaal van deze personages. Het is het verhaal van een monument dat zelf ook een monumentale waarde heeft; wanneer het een vergaat, vertelt het ander de geschiedenis door.

Voorspelde Hugo het niet al zelf?

Het boek zal het gebouw doden.

Hugo, De klokkenluider 210.

Met de uitvinding van de boekdrukkunst in de 15e eeuw werd het mogelijk om monumenten te creëren zonder daarvoor stenen op elkaar te hoeven stapelen. Publicaties konden een veel groter publiek bereiken dan daarvoor mogelijk was geweest en ze konden bovendien nog makkelijker worden bewaard voor het nageslacht.

Maar Hugo creëerde met zijn Notre dame de Paris (let op: niet ‘de klokkenluider van…’, wat er in de Engelse en Nederlandse vertaling van is gemaakt) niet een monument dat op zichzelf stond. De levensloop van Quasimodo en het tragische lot van Esmeralda waren slechts een weerspiegeling van dat waar het volgens Hugo werkelijk om ging: het verhaal van de Notre Dame dat, ondanks de vergankelijkheid waar het gebouw aan gebonden is, voor altijd zal blijven bestaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s