Vuur

Een groene vuurzee strekt zich voor me uit, met pieken van rood en goud die glinsteren in de vlammen. Hier en daar ontwaar ik ook wat zilver, omdat je moeder het niet kon laten. Geen gezicht, zei je – ik hield mijn mond vol tanden.

Een groene slang kruipt aan ons voorbij. Ooit wist jij alle slangen te bezweren, maar nu probeert het monster jou te betoveren met zijn ingewikkelde choreografie. Hij hapt naar je enkels, windt zich om je benen, maar jij ontspringt zijn rituele dans.

Een ritueel, dat is wat het is. Jij pakt elk jaar weer groots uit met slingers en ballen in een poging je eigen onrust te verdrijven, maar in je ijver alles picobello te maken liet je ons de glasscherven oprapen. All I want for Christmas klonk als gospel uit de speakers en jij had enkel oog voor die goddelijke boom. Het leven kende voor jou geen geheimen meer, het Kwaad was allang uit jouw Paradijs verbannen. Wij stonden erbij en keken ernaar, vanaf een afstandje, achter de hekken van jouw Eden.

Tot deze heldere nacht waarin de sterren uit de boom vallen, de hele kamer vullen met rook. Nu durf ik eindelijk een stapje dichterbij te komen, alle schoonheid van deze spectaculaire vuurwerkshow in me op te nemen. De cadeaus onder de boom zijn fonteinen die om de haverklap een nieuwe verrassing de lucht in schieten.

Je probeert me weg te trekken, maar ik ben nog nooit zo dichtbij geweest. Ik denk dat ik het begrijp nu, jouw fascinatie voor deze verbluffende creatie. Het rood en groen sijpelt naar beneden, legt de essentie van alles bloot. Het is een swingende chaos, een skelet dat me bij de hand neemt en in de rondte laat zwieren. Eén, twee, drie, vier pirouettes. Ik zweef tussen de groene vlammen.

En dan houdt het plotseling op. Jouw rode slang spuugt een schuimende massa uit die alles bedekt met een laagje wit. Misschien is het sneeuw, denk ik nog, maar mijn verbeelding heeft me in de steek gelaten. Het huis is een ruïne waar alle kleuren uit zijn weggezogen.

Ik kijk je aan en weet dat het slechts een kwestie van wachten is voordat jouw ogen opvlammen en alles weer in lichterlaaie zetten. Ik had niet zo onvoorzichtig moeten doen met die kaars, sneller moeten handelen, niet zo ontzettend stom moeten zijn.

Dit keer zal ik niet dansen in de vlammen, maar mijn blik van je afwenden, zodat je me niet kan verbranden met je ogen die weliswaar het verschil tussen Goed en Kwaad kennen, maar mijn hart, de essentie van alles, niet weten te bereiken.

Foto: Dancan Wachira van Pexels