Even

Jij bent maar voor even. Ik leg mijn hoofd in je kussen en je bent alweer voorbij. Ik voel je frisse zonnestralen op mijn wang. Eventjes maar, want jij houdt niet van wachten. Je holt voor me uit, laat je niet vangen in lijstjes die ik als netten over je uitgooi. Hoe ik je ook corrigeer, je leert er niets van. Blijft maar rennen, rennen, rennen. 

Je bent egoïstisch, weet je dat? Laat iedereen voor je aan de kant gaan, maar zelf stop je voor niemand. Als ik eventjes niet kijk, sluip je zonder woorden aan me voorbij. Beleef je er soms plezier aan, je zo van mij te verwijderen? Met jou is het nooit eens nu, maar altijd later, later, later.

Ik geniet van je stem als je nog bij me bent. Je vertelt me over dingen die nog moeten komen en al zijn geweest. Soms houd ik je arm vast om me ervan te vergewissen dat je er echt bent. Je laat je eventjes vangen, kijkt me aan met ogen vol goud. Dan trek je je voorzichtig los, fluistert woorden in mijn oor. ‘Laat me voor altijd je even zijn. Voor even je altijd.’ En ik weet dat je gelijk hebt. 

Want als jij altijd mijn altijd bent, ga je me op den duur vervelen. Jouw vluchtigheid fascineert me, je ontglipt me telkens weer. Maar juist de poging je te vangen houdt je in mijn greep. Ik houd je vast door je los te laten.

Ooit zal ik je vatten, met beide handen vastpakken. Ooit ontvlieg je me niet meer. Nu leg ik nog even mijn hoofd in je kussen, laat me omvatten door jouw  tederheid. Want hoe zachter de herinnering, des te sneller je morgen weer bent verdwenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s