Dromen #terugblik

Soms lukt het me even niet om iets nieuws te schrijven en dan ga ik terug naar mijn oude schrijfsels om iets uit de krochten van mijn computer op te diepen. Misschien kan het me tot nieuwe inzichten brengen of gewoon heel even dat gevoel van herkenning bij me teweeg brengen. Oh ja, dit schreef ik ooit. Dacht ik ooit. Was ik ooit. Meestal zijn al die afgebroken verhalen de moeite van het publiceren niet waard, maar heel af en toe kom ik iets tegen waar ik me door laat verrassen.

Eén zo’n schrijfsel maakte ik 5 jaar geleden voor school in een poging een zelfgemaakte video van wat gesproken context te voorzien. Natuurlijk draafde ik lekker door in mijn taalgebruik, want het principe less = more was mij nog onbekend. Ik kan je nu wel vertellen wat het idee achter het gedicht was, maar wie ben ik om je de ‘juiste’ interpretatie te geven? Ik wil dit gedicht met jullie delen en op zichzelf laten staan, al is het maar om te laten zien dat taal soms iets mysterieus is waar iedereen andere betekenissen in vindt. Dat je gedachten tijdens het schrijven soms met je op de loop gaan en dat er bij het teruglezen weer nieuwe associaties en ideeën in je op kunnen komen. Dat je heus niet bang hoeft te zijn om iets te zeggen wat je niet bedoelt, iets te schrijven wat je niet begrijpt, maar gewoon mag zweven op de woorden die je weeft. Taal laat zich niet vangen in eenduidige betekenissen. Taal laat je dromen.

~

Een witte seconde van helder licht
dringt door in de nacht, vult de leegte met iets.
Een koele bries, een teder geluid
dringt door tot haar hart en brengt nieuw perspectief.

Gestaag treedt ze in een bewustzijn van va-
ge ideeën, gedachten, ze nemen haar mee.
Haar hoofd is een warboel van dromende stemmen,
haar voet vormt de koers naar een oord onontdekt.

Een ademtocht die haar mond verlaat
maakt plaats voor een windvlaag van helse kracht.
Een fluisterend geluk dat haar volgt overal
door een schemering omgeven die opgaat in as.

Zo ver als haar voetstap, zo ver reikt de wind,
als een schim verschenen, verdwenen in tijd.
Zo duister haar dromen, als takken verwilderd,
omhuld en bedolven door grauw en door grijs.

Oplossende woorden in pikzwarte nachten,
een zwijgende stem en een roes van verdriet.
Wazige sterren, ze leiden haar verder
naar een hemel van koper, niet te doorzien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s