Ruimte

Ik vul de ruimte met mezelf, pak me op en spreid me uit. Kledingkasten en bedlakens ademen mijn geur, in de douche hangt nog lang mijn mist van gedachten. De grond is bezaaid met voetstappen in de vorm van broodkruimels en opgestampte aarde.

Ik hecht me aan mijn kamer als een slak aan zijn huisje, maak me alles eigen – zelfs de vlekken in het vloerkleed zijn van mij. En na verloop van tijd maak ik mijn eigen vlekken en scheuren. Ze vertellen het verhaal van mijn aanwezigheid. Ook zonder mij leeft deze ruimte mijn bestaan.

Maar als het dan tijd is voor een nieuw gezicht, weet ik wat me te doen staat. Ik poets mijn sporen weg, laad me in en neem me mee. De ruimte blijft achter om gevormd te worden door andermans handen, gevuld met andermans schatten.

En toch blijf je nog een beetje van mij. Ik vouw je op, draag je mee en soms, heel soms, spreid ik je voor me uit, als een tafelkleed vol met gaten en vegen; het zijn herinneringen aan een ruimte die nog altijd mijn verhaal vertelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s