klein

Maak ik je te klein, pas je zometeen alleen nog maar in mijn hand, laat ik je benen bungelen over de rand, knijp ik je per ongeluk fijn.

Ben ik bang je kwijt te raken aan alles; aan de vleugels van de wind, aan de golven van gewenning, aan het leven als een kind.

Maak ik me te groot, verdwijn jij in mijn gedachten, leg je je alles bloot, al je krachten en gebreken, tot ik al het jouwe bevat maar al het mijne ben vergeten. Vergeef me, ik zoom je in, kleed je uit, totdat er niets meer van je overblijft, al je alles heb omvat.

Ben ik bang voor je als je je net als dagen, maanden, jaren lang voor me uitstrekt, houd me staande al fantaserend dat je geen verleden hebt, dat je enkel nu en voor mij bent.

Mag ik je kennen, verwennen in het nu? Mag ik je namen geven totdat ik niet meer verzinnen kan wie ik zonder jou ben, beleven we alles samen tot een muur ons de weg verspert en ik niet langer klimmen kan?

Ik maak je te klein, pas je in mijn hand, omklem je als een muntstuk, laat ik je vrij, haal ik je net zo snel weer terug tot je landt tussen mijn vingers en ik weer weet waar ik moet zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s