knuffels

Misschien wordt het weer tijd om met knuffels te slapen, om mezelf tot rust te sussen met moederlijke woorden – ik weet precies wat ik moet horen om het vuur te blussen, mezelf bijeen te rapen. Waarom zeg ik dan zo weinig?

Misschien wordt het weer tijd om het licht te doven, onder de dekens te kruipen, opnieuw in Sinterklaas te geloven en jeukende truien te dragen die oma voor me breit.

Misschien wordt het weer tijd om een kaarsje aan te steken en de wereld te betoveren, schimmen op de muur te tekenen en jou van mij af te stoten. Even terug naar het begin, naar moeders schoot, geen idiote gedachten met mijn lippen onder water. Dat komt wel later, later.

Misschien wordt het tijd voor klaar en nooit volwassen zijn; waarom kan het niet allebei? Blijf in dit schaduwrijk ergens tussenin, daar waar mijn tong het zout wel proeft, maar vrij is en kou niet kent, de oceaan slechts een illusie is die nooit droevig stemt.

Misschien houd ik mijn mond wel, wordt het tijd om in te dutten, weg te slapen, de grond onder mijn voeten te ontvluchten voor ik verdrink en verdwijn in mijn eigen tegenwoordigheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s