Shit

Shit, ik weet niet meer wat ik zeg. Ik weet ook niet wat ik vind. Ik weet niet eens wat ik weet. Alles is weg,

ik lijk wel een kind dat nog niet heeft leren praten, dat struikelt over gaten op de weg. Op papier

ren ik zo naar je toe, maar onderweg vergeet ik de melodie van mijn zinnen, moet ik plots

zonder noten zingen, leren spreken zonder stem; ja, helemaal opnieuw beginnen. Ik ben

de weg kwijt, zie je het niet? Ik staar gaten in je rug, hiaten in mijn verhalen. Ik ben niet

wie je vindt in mijn woorden, fluister betekenissen in je oor: nooit zal je weten hoe ik huichel. Ik zie,

ik zie, maar jij hebt het niet in de gaten. Mijn woorden verliezen hun grootsheid, worden loos

zodra ze het papier verlaten.

Foto: Writer’s Block II – Drew Coffman