Woorden

glassbreak

De woorden vallen uit mijn mond, stuiteren op tafel. Ze vullen de ruimte met een zwaarte die nergens anders mee te vergelijken is. Ze vliegen over de tafel, landen recht in je gezicht. Woorden doen geen pijn, dus bijt je op je lip totdat je bloed proeft.

Een enkel sorry is niet genoeg om de afstand te dichten, de wond te hechten. Maar het zou een begin kunnen zijn.

Je lijkt ineens zo klein. Waarom zeg je niets terug? Je verdwijnt in je eigen sprakeloosheid. Het enige restant van jouw aanwezigheid ligt in je ogen. Er sprankelt iets in de irissen. Misschien is het slechts mijn eigen spiegelbeeld.

Woorden zijn als sponzen. Een tong geeft, maar neemt tegelijkertijd alles in zich op. De ruimte om je heen wordt ontdaan van alle kleur, je gezicht beroofd van emotie. Het is toch geen toeval dat een amfibie met hetzelfde instrument insecten uit de lucht grijpt, om ze vervolgens te laten verdwijnen in een diep en donker hol? Mijn kleurrijke uitspatting is niets meer dan een poging alles te wissen wat er tussen ons was.

Sorry zeggen gaat niet meer, ik zou ook niet weten hoe. Vluchten lijkt me een stuk eenvoudiger. Jij sluit je ogen en vlucht in jezelf.

Ik vlucht in nieuwe woorden. Ze strijken zachtjes over je wang, draaien rondjes om je oor. Je hoort het niet, vat mijn vederlichte klanken op als messteken. Mijn eerste woorden rusten nog zwaar op je hoofd.

Je staat op. De stoel wiebelt even, maar valt niet om. De poten worden een moment van de vloer gelicht, maar komen dan weer in één klap met beide benen op de grond. Dat enkele gebaar van standvastigheid doet alle emotie weer bij me opvlammen.

Ik spreek dit keer geen woorden, maar je leest ze in mijn gezicht. Waarom praat je niet? Ik kan slechts raden wat je denkt. De tafel weet het, de stoel voelt het, maar ik sta machteloos.

Mijn ogen vinden de jouwe en één seconde kijk je me recht aan, alsof je me toestaat iets in jouw blik te lezen wat er niet is. Dan keer je je om, slaat de deur achter je dicht.

De glazen in de vitrinekast trillen na van de bons. Ik open het deurtje en houd een wijnglas in mijn handen. Misschien hoop ik wel een glimp van jou op te vangen. Het glas weerkaatst alleen mijn eigen spiegelbeeld.

Foto: glassbreak, Steven Duong

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s