Misos in mineur

Jij kucht mijn gedachten in wolkjes uiteen. Een onzichtbare hand raapt ze bijeen. Alles wordt gezien, gehoord, geregistreerd – hoopt zich op in die mist van gedachten. Wat wordt er nog begrepen? De logica is ver te zoeken in een hoofd dat zo donker is.

Een schreeuw stuitert als een oneindige echo door mijn hoofd, maar jij luistert niet zolang mijn mond niets zegt. Mijn ogen vertellen je wat er kookt vanbinnen. Jouw blik blijft gesloten.

Ik probeer me te concentreren op alles behalve … Hoe meer ik me afsluit, hoe harder het zich aan me op komt dringen. Het klopt aan in mijn onderbewuste, baant zich een weg naar boven.

Lees Verder

Het echte leven

Wanneer het leven een opeenstapeling wordt van ‘wanneers’, verdwijnt het echte leven naar de achtergrond. Het echte leven wordt ineens voorwaardelijk, alsof je het pas verdient als je aan bepaalde eisen hebt voldaan. Je stopt het in een fotolijstje en hangt het boven je bed om jezelf er aan te herinneren waar je je zo voor afbeult.

Maar op den duur krijgt het zonlicht vat op de foto en verliest het echte leven haar kleur. Je sluit de gordijnen om de zon buiten te houden. Tegelijkertijd houd je de schijn op voor de buitenwereld. Je gaat nu en dan naar een feestje, spreekt af en toe af met een vriendin om te laten zien dat je echt nog wel van het leven kan genieten. Mensen vragen zich af waarom je zegt dat je het altijd zo druk hebt. ‘Die geniet volop van haar studententijd,’ hoor je ze zeggen.

Lees Verder