Misos in mineur

Jij kucht mijn gedachten in wolkjes uiteen. Een onzichtbare hand raapt ze bijeen. Alles wordt gezien, gehoord, geregistreerd – hoopt zich op in die mist van gedachten. Wat wordt er nog begrepen? De logica is ver te zoeken in een hoofd dat zo donker is.

Een schreeuw stuitert als een oneindige echo door mijn hoofd, maar jij luistert niet zolang mijn mond niets zegt. Mijn ogen vertellen je wat er kookt vanbinnen. Jouw blik blijft gesloten.

Ik probeer me te concentreren op alles behalve … Hoe meer ik me afsluit, hoe harder het zich aan me op komt dringen. Het klopt aan in mijn onderbewuste, baant zich een weg naar boven.

Lees Verder