kind

Ik wil terug naar dat kind op de balustrade, dat zorgeloze zorgen maken, denken in zwart-wit omdat de grenzen nog zo helder waren.

Mooie woorden redden me niet langer, dat verlangen naar waarheid trek de teugels nog wat strakker aan;

ik snak naar oprechtheid, maar soms maakt het goede me bang. Maar wat moet ik dan wat moet ik dan? Rennen

tegen de stroom in, dromen in stilte, me afsluiten, verleren wat de wereld weet, vergeten wat willen is of omarmen, tegen beter weten in me verliezen in andere visies,

met de stroom mee liefdevol omringen, juist omdat dit alles slechts tijdelijk maar het leven straks oneindig is…

en ik weet ook niet wat ik vinden moet, maar het goede overwint, dat weet zelfs het kind op de balustrade dat alles gadeslaat, maar niets veroordeelt;

dat nog niet in kleuren ziet, zich zorgen maakt om niets;

dat geeft omdat het geven kan, neemt wanneer het nemen kan, maar nog niet van transacties weet.

Neem me mee naar dat kind op de balustrade, daar waar de grenzen nog zo helder waren, de wereld nog zo overzichtelijk van boven, de zon in zijn ogen; alles schittert

nog zo lang als het klein en onbezonnen naar beneden kijkt, want daar ligt zijn wereld, reiken zijn plannen; overvallen enkel door het licht dat prikt of het boze gezicht van zijn moeder als hij te ver over de reling leunt, steeds verder, verder, dieper tot het geen steun meer vindt en

laat ik me vallen, raap me op, kijk omhoog naar dat kind dat nog overal en nergens iets van vindt, de balustrade ziet als tralies, maar eigenlijk nog vrijer is dan wij allemaal, dan ik hier beneden. De wrede illusie van vrijheid houdt me gevangen,

gevangen in de blik van een kind dat alles weet, maar dat nog leren moet wat 7 maal 70, wat liefde en wat rekenen is, dat tekent op houten stoelen en de splinters niet ziet.

words

dictionary language

La parole humaine est comme un chaudron fêlé où nous battons des mélodies à faire danser les ours, quand on voudrait attendrir les étoiles.

Gustave Flaubert, Madame Bovary

I think I’m going crazy and I can’t even put it into words, cause words imply words imply words. I find myself stuck in a maze of signs and sentences that make up all these different meanings but never mean what I feel. They keep falling short of everything something anything at all.

Lees Verder

rondjes

We dansen rondjes om elkaar – in deze tijd kunnen we ook niet zoveel anders. Houden handen vast in gedachten, proberen het leed met onze blikken te verzachten. Met onze armen uitgestrekt wachten we op de volgende stap, betreden de grond heel voorzichtig, laten ons niet verstikken, maar verwarmen door digitale woorden. We voelen elkaar niet echt, maar we horen nog, zijn elkaar nog niet verloren – nog steeds in evenwicht.

Lees Verder

thuis

God bezoekt ons vaak, maar meestal zijn we niet thuis

Visje

Ik doe al jaren met dezelfde maandkalender van Visje. Ik weet best dat de weken en dagen niet meer overeenkomen met de werkelijkheid, maar de spreuken die elke maand opnieuw voorbijkomen zetten me toch steeds weer aan het denken.

Lees Verder

Aantekeningen tijdens een wandeling

We maken een wandeling door de natuur en ik kijk door mijn cameralens naar de wereld om me heen, omdat ik bang ben te vergeten wat ik vast zou willen houden. De foto’s vormen samen de horizon van mijn gedachten, waar ik al mijn herinneringen in kan plaatsen. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, maar daar wil ik liever niet aan. Een beeld brengt een stroom van duizend woorden in beweging. Het is nu aan mij om deze woorden te onthullen:

Lees Verder

Vallen als een professional #terugblik

Het enige wat ik echt zeker weet, is dat niets in een rechte lijn gaat en dat ik niets aan mezelf te danken heb. Ik doe een stap in de goede richting en val meters omlaag voordat ik me herpak, vaste grond onder mijn voeten voel en me weer optrek aan de stenen boven mij – als een bergbeklimmer die het klimmen nog moet leren.

Lees Verder

Dromen #terugblik

Soms lukt het me even niet om iets nieuws te schrijven en dan ga ik terug naar mijn oude schrijfsels om iets uit de krochten van mijn computer op te diepen. Misschien kan het me tot nieuwe inzichten brengen of gewoon heel even dat gevoel van herkenning bij me teweeg brengen. Oh ja, dit schreef ik ooit. Dacht ik ooit. Was ik ooit. Meestal zijn al die afgebroken verhalen de moeite van het publiceren niet waard, maar heel af en toe kom ik iets tegen waar ik me door laat verrassen.

Lees Verder

Verveeld

Al het bijzondere is gewoon geworden, ik verveel me in jouw ogen die alles al hebben beleefd en bewogen. Wat zijn we al snel op elkaar uitgekeken, naar de schermpjes voor ons uitgeweken, omdat we onverzadigbaar zoeken naar iets dat dat gevoel weer in ons op kan roepen.

Lees Verder

Vandaag

Ik kan mijn fouten maar moeilijk verteren. Ze blijven steken in mijn keel, hopen zich op in mijn buik. Ik weet niet wat het is, misschien een onbekende allergie die ik oproep wanneer ik iets stoms doe. Mijn hele lichaam schreeuwt het uit, heeft het op mij gemunt; hoe heb je nou ooit zoiets doms kunnen doen? De angst vult mijn longen, de schaamte rolt zich op in mijn maag. Ik had beter moeten weten, een ander was dit nooit overkomen. Maar vandaag, vandaag dacht ik niet na.

Lees Verder

Shit

Shit, ik weet niet meer wat ik zeg. Ik weet ook niet wat ik vind. Ik weet niet eens wat ik weet. Alles is weg,

Lees Verder