thuis

God bezoekt ons vaak, maar meestal zijn we niet thuis

Visje

Ik doe al jaren met dezelfde maandkalender van Visje. Ik weet best dat de weken en dagen niet meer overeenkomen met de werkelijkheid, maar de spreuken die elke maand opnieuw voorbijkomen zetten me toch steeds weer aan het denken.

Zo ook de spreuk voor deze maand die me tijdens de eerste keer lezen vooral aan het lachen maakte.

Meestal zijn we niet thuis. Nou God, ik geloof dat U ons nu juist precies hebt waar U ons hebben wil: thuis. We kunnen niet veel anders. Normaal gesproken trekken we er maar al te graag op uit, maar nu zitten we noodgedwongen de hele dag binnen. Wanneer komt U op bezoek?

Waar we hem eerst probeerden te ontlopen door telkens weer nieuwe afspraken in te plannen, smachten we nu juist naar Zijn aanwezigheid. Kom alstublieft op bezoek!

We worden geconfronteerd met de stilte om ons heen, waardoor de chaos in ons hoofd ineens voelbaar en hoorbaar wordt. Wie ben ik eigenlijk als alles om me heen wegvalt? Waar vind ik mijn rust, mijn kracht wanneer er niet langer mensen om mij heen staan?

God heeft het antwoord al zo vaak gegeven en toch sloten wij net zo vaak onze oren wanneer Hij aan de deur stond te kloppen. Sorry God, ik heb geen tijd, geen ruimte in mijn overvolle agenda. Op een gegeven moment hoorden we het kloppen niet eens meer door alle drukte om ons heen.

Nu horen we elke voetstap, ieder tikje luid en duidelijk. We vervelen ons, kijken de uren weg op Netflix, maar halen nergens echt voldoening uit.

Ondertussen tikt God ons op de schouder. We schrikken een beetje, zijn niet meer aan aanrakingen gewend. Wij mogen dan misschien langs elkaar heen leven op anderhalve meter afstand, maar God reikt ons nog altijd de hand. Hij kijkt ons met Zijn warme ogen aan, omhelst ons net zo liefdevol en zegt dan:

Hè, hè, daar ben je dan eindelijk. Thuis.

Aantekeningen tijdens een wandeling

We maken een wandeling door de natuur en ik kijk door mijn cameralens naar de wereld om me heen, omdat ik bang ben te vergeten wat ik vast zou willen houden. De foto’s vormen samen de horizon van mijn gedachten, waar ik al mijn herinneringen in kan plaatsen. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, maar daar wil ik liever niet aan. Een beeld brengt een stroom van duizend woorden in beweging. Het is nu aan mij om deze woorden te onthullen:

Lees Verder

Vallen als een professional #terugblik

Het enige wat ik echt zeker weet, is dat niets in een rechte lijn gaat en dat ik niets aan mezelf te danken heb. Ik doe een stap in de goede richting en val meters omlaag voordat ik me herpak, vaste grond onder mijn voeten voel en me weer optrek aan de stenen boven mij – als een bergbeklimmer die het klimmen nog moet leren.

Lees Verder

Dromen #terugblik

Soms lukt het me even niet om iets nieuws te schrijven en dan ga ik terug naar mijn oude schrijfsels om iets uit de krochten van mijn computer op te diepen. Misschien kan het me tot nieuwe inzichten brengen of gewoon heel even dat gevoel van herkenning bij me teweeg brengen. Oh ja, dit schreef ik ooit. Dacht ik ooit. Was ik ooit. Meestal zijn al die afgebroken verhalen de moeite van het publiceren niet waard, maar heel af en toe kom ik iets tegen waar ik me door laat verrassen.

Lees Verder

Verveeld

Al het bijzondere is gewoon geworden, ik verveel me in jouw ogen die alles al hebben beleefd en bewogen. Wat zijn we al snel op elkaar uitgekeken, naar de schermpjes voor ons uitgeweken, omdat we onverzadigbaar zoeken naar iets dat dat gevoel weer in ons op kan roepen.

Lees Verder

Vandaag

Ik kan mijn fouten maar moeilijk verteren. Ze blijven steken in mijn keel, hopen zich op in mijn buik. Ik weet niet wat het is, misschien een onbekende allergie die ik oproep wanneer ik iets stoms doe. Mijn hele lichaam schreeuwt het uit, heeft het op mij gemunt; hoe heb je nou ooit zoiets doms kunnen doen? De angst vult mijn longen, de schaamte rolt zich op in mijn maag. Ik had beter moeten weten, een ander was dit nooit overkomen. Maar vandaag, vandaag dacht ik niet na.

Lees Verder

Shit

Shit, ik weet niet meer wat ik zeg. Ik weet ook niet wat ik vind. Ik weet niet eens wat ik weet. Alles is weg,

Lees Verder

Klaar

Ik ben zo klaar met jouw alles. Jouw schijnen en zijn. Jouw vermoeiende goed bedoelen. Jouw niet begrijpen, altijd anders zijn. Jouw nooit veranderende eigenwijs zijn.

Lees Verder

Beeld

Hé, wat doe je nou met mijn beeld van jou? Je moet begrijpen, ik was zo blij met wie je was in mijn ogen. Je toverde woorden in me naar boven, maar dat is nu dus voorbij.

Lees Verder

Verkoninklijking

In plaats van je welkom te heten, katten we je af onder het mom van inauguratie. Misschien ben je wel een koningskind, wie zal het zeggen? We nemen de proef op de som, houden je net zolang kopje onder totdat je verdrinkt. Dan pas zullen we juichen, omdat je gezuiverd bent van ketterij. Jouw afgematte lichaam onderstreept voor ons de waarde van onze oneindige kringloop. Wie mooi wil zijn, moet immers pijn lijden en niet iedereen is in staat een kroon te dragen.

Lees Verder