Spreek tot Mij

I’ve been talking too much, but now I’m listening

Riley Clemmons, Drop Everything

O God, spreek tot mij! roep ik
Ik sta open voor een woord
Maar wacht eerst tot ik ben uitgeraasd
En al mijn gebeden zijn gehoord.

O God, ik doe toch zo mijn best?
Ik sta open voor Uw plan
Maar mijn verlanglijst wordt steeds langer
En ik wacht toch al best lang.

Waarom is het toch zo moeilijk
Mezelf steeds los te laten?
De stilte is pas hoorbaar
Als ik voor één keer stop met praten.

Maar in die stilte leeft mijn angst,
Want daar hoor ik mijn gedachten
De gedachte dat ik fouten maak,
Dat het leed niet is te verzachten.

O God, leer mij toch te stoppen
Met mezelf steeds te bewijzen
Want het komt alleen door U
Dat ik uit de schaduw mag verrijzen.

Leer mij steeds op weg gaan
Zonder vooropgezet plan
Behalve dan U volgen
Omdat ik het zelf niet kan.

ont-vlucht

Ik ontglip je, ontvlucht je.
Ontworstel en verzucht je.
Ik adem jouw aanwezigheid
in, adem uit van jou bevrijd.
Ons ritme is gericht op halen;
ik haal uit, dus haal jij mij?

Lees Verder

rondjes

We dansen rondjes om elkaar – in deze tijd kunnen we ook niet zoveel anders. Houden handen vast in gedachten, proberen het leed met onze blikken te verzachten. Met onze armen uitgestrekt wachten we op de volgende stap, betreden de grond heel voorzichtig, laten ons niet verstikken, maar verwarmen door digitale woorden. We voelen elkaar niet echt, maar we horen nog, zijn elkaar nog niet verloren – nog steeds in evenwicht.

Lees Verder

twijfel

Zelfbewust maar niet -verzekerd
weeg ik alle voors en tegens.
Ondertussen wel belovend
dat ik bij U terug zal komen.
Onbewust Uw wil vermijdend
om de mijne door te drijven,
hoop ik toch dat U Uw zegen
nog wat meer kan laten blijken.

Lees Verder

nader toe

Ik wil niet als één van de velen je vervelen met gesprekken die je morgen alweer bent vergeten. Ik wil je onverdeeld, dat je me mist als ik het af laat weten. Ik wil je blik en blije ogen als ik je gezichtsveld kom betreden. Ik wil je aandacht, slechts een fractie; ik kom zelf de rest wel stelen.

Lees Verder

schiereiland

schiereiland Kroatië

Nog even en ik ben elke band met je verloren. Dan is jouw huis niet meer het mijne, zal mijn voetstap langzaamaan verdwijnen. Bestaat dat oude, vertrouwde alleen nog in herinnering, moet ik mezelf dwingen alles enkel in mentale foto’s te zien, in opgeschreven woorden te horen.

Lees Verder

Dromen #terugblik

Soms lukt het me even niet om iets nieuws te schrijven en dan ga ik terug naar mijn oude schrijfsels om iets uit de krochten van mijn computer op te diepen. Misschien kan het me tot nieuwe inzichten brengen of gewoon heel even dat gevoel van herkenning bij me teweeg brengen. Oh ja, dit schreef ik ooit. Dacht ik ooit. Was ik ooit. Meestal zijn al die afgebroken verhalen de moeite van het publiceren niet waard, maar heel af en toe kom ik iets tegen waar ik me door laat verrassen.

Lees Verder

U

Ik zou wel helemaal en niet een beetje
je beter weten, maar ik vergeet je.
In de geheimen die we delen,
zoek ik nooit jouw aangezicht.
Gebeden trotseren tevergeefs
ons strak omlijnde evenwicht.
Het is een ambigu verhaal,
want al met al hebben we iets.
Maar als het puntje bij het paaltje,
komt er stilte en dan niets.

Lees Verder

Te veel

Ik ben bang dat ik te veel ben,
dat ik enkel loos geschreeuw ben.
Dat ik je zelfs, zonder te horen,
in de kiem probeer te smoren.
Jouw stem verheft de mijne,
blaast je woord voor woord omver.
Zie je glimlach plots verdwijnen
als je zegt ‘dat lijkt me sterk’.

Lees Verder

Shit

Shit, ik weet niet meer wat ik zeg. Ik weet ook niet wat ik vind. Ik weet niet eens wat ik weet. Alles is weg,

Lees Verder